چرا در دعا بايد اصرار و پافشارى كنيم ؟

چرا در دعا بايد اصرار و پافشارى كنيم ؟ 

شايسته است كه انسان زياد دعا كند و هرگز آن را قطع نكند؛ به چند دليل :
1- دعا كننده بايد از هر گونه عجله و شتاب خوددارى كند، و خويشتن را در باقى ماندن و تلبث بر دعا وا دارد؛ زيرا عجله كار شيطان است .
2-  دعا كننده بايد بفهمد كه با خدا سخن مى گويد و با حضرت حق همنشين گشته است ؛ پس قدر و ارزش آن را بداند و خود دعا را بهترين اجابت تلقى كند، و اين گونه برداشت نمايد كه ، چون خدا به او علاقه دارد، خواسته است تا او را بيشتر بپذيرد و همنشين خود گرداند.
3 - دعا خود عبادت است ، بلكه مغز عبادت مى باشد.
4 - وقتى دعايت زياد شود، صدايت در آسمان آشنا مى گردد؛ لذا هنگام نيازمندى محجوب واقع نمى شود.
5 - بلايى كه قرار است بر تو نازل شود و تو نمى دانى ، آن را رد مى كند.
6 -  وقتى دعا مى كنى ، بهره و نصيبى از دعاى پيامبر (ص ) خواهى برد؛ چون پيامبر (ص ) فرموده است : رحم الله عبدا طلب الى الله حاجة فاءلح . يعنى : خداوند بنده يى را كه از او طلب و حاجتى دارد و بر آن پافشارى مى كند، مورد رحمت خويش مى دهد.
7 -  گاهى خدا صدايت را دوست مى دارد؛ پس با اصرار بر دعا، اراده ى خود را به آنچه كه دوست دارد، مطابق مى كند، و حتى اگر هم صدايت را دوست نداشته باشد و يا در دادن حاجت اجابت نكند، خود تكرار دعا محبت آفرين است و اجابت را به دنبال دارد.
8- گاهى به تاءخير افتادن اجابت به خاطر آن است كه بنده اصرار بر دعا داشته باشد.
9 - اصرار بر دعا، محبت الهى را كسب كردن است .
10 -  اصرار بر دعا، نوعى تاءسى و پيروى و سرمشق گرفتن از امام است . امام صادق (ع ) مى فرمايد: و كان امير المؤ منين (ع ) رجلا دعاء. يعنى : امير المؤ منين مردى بسيار دعا كننده بود.

چرا بايد دعا را مطلق به ماشاءالله لاحول و لاقوة الا بالله كرد؟ 

شايسته است انسان هنگام طلبيدن حاجت ، برآورده شدن آن را موقوف بر صلاحديد پروردگارش قرار دهد، آن هم به چند دليل :
1 - واقع نشدن در مفسده 
علامه مجلسى در مرءاة العقول از شيخ طبرسى نقل مى كند كه ، محققان گفته اند:
سزاوار است كه انسان هنگام دعا، به زبان يا در انديشه ى خويش مطلوب و حاجتش را معلق به شرط مصلحت سازد، وگرنه ممكن است تقاضايش ‍ نابجا و زشت باشد؛ چه در اين صورت احتمال مى رود كه خواستار چيزى شود كه مستلزم مفسده باشد.
2 -  تاءخير نيفتادن دعا 
روايت شده است كه ، پيامبر روزى هنگام طلبيدن حاجت ، برآورده شدن آن را معلق به شرط مصلحت نساخت ؛ به همين علت ، خداوند بر آورده شدن حاجتش را تا چهل روز به تاءخير انداخت .
3 - دستور ندادن به خداوند متعال 
طبق برخى روايات ، دعا كننده بايد به هنگام دعا، برآورده شدن حاجت و مطلوبش را موقوف بر صلاحديد پروردگارش قرار دهد و بگويد: لاحاجة من حوائج الدنيا و الآخرة لك فيها رضى ولى فيها صلاح الا قضيتها لى يا رب العالمين . اگر اين جمله را به زبان نگويد، بايد در خاطرش ‍ باشد، زيرا اگر حاجتش را در هر حال بخواهد، هر چند خداوند صلاح او را نداند، پس اين دعا نيست ، بلكه به نوعى دستور دادن به خداوند نزديك تر است .

 

آيا دليلى بر التماس دعاى افراد از يكديگر داريم ؟ 

در ميان مردم متعارف و مرسوم است كه ، همه از يكديگر التماس دعا دارند، كه البته منشاء اين امر مى تواند به دو دليل باز گردد:
1. دليل نقلى برخى از روايات ، دعا و نفرين چند دسته از افراد مستجاب است و برگشت ندارد؛ و نيز در اين احاديث سفارش شده است :
اول اينكه : به مقام و منزلت اين گونه افراد پى ببريم .
دوم اينكه : آنان را در جامعه بشناسانيم ، و مورد تجليل و تكريم قرار بدهيم .
سوم اينكه : سعى كنيم عوامل و اسباب رضايت و خشنوديشان را فراهم نماييم ، تا درباره ى سعادت و خوشبختى ما در دنيا و آخرت دعا كنند.
چهارم اينكه : تلاش و كوشش نماييم عوامل دلزدگى و آزرده خاطر شدن اين عزيزان و اولياى خدا را از خود و جامعه بزداييم ، تا درباره ى ما نفرين نكنند.
پنجم اينكه : سزاوار و شايسته است از اين بزرگواران بخواهيم تا درباره ى ما دعا كنند.
در حديثى خداوند به حضرت موسى فرمود: دعا كن ، با زبانى كه گناه من نكرد باشى . چنان كه در برخى از روايات به اين مطلب اشاره شده است ؛ به عنوان مثال ، درباره ى بيمار هنگام عيادت ، و شخص محتاج و نيازمند هنگام صدقه دادن ، دستور شرعى داريم كه از وى التماس دعا كنيم ؛ زيرا دعاى وى مستجاب است .
دليل عقلى : چون دعا كردن ديگرى درباره ى انسان به خودى خود از نظر شرع ، عملى مستحب و مفيد است ، و خواهش كار سودمند و نافع هم محتاج به دستور شرعى خاص نيست ؛ بر همين اساس ، پس از درخواست شخص سائل ، دعا كردن در حق او به عنوان قضاى حاجت مؤ من مستحب خواهد بود.